"De Heer zal, als herder, mij behoeden,
Hij geeft rust aan mijn ziel."
(Psalm 23)

In dit vertrouwen is heden overleden onze beminde medezuster, zus en tante

 

zr Conradine Wildenbergh

 

Zuster Conradine
Maria Cornelia Helena van den Wildenbergh

Franciscanes van Aerdenhout

 

 
 
 
 
Geboren 27 december 1924 te Nieuw-Vossemeer
Overleden op 27 september 2018 te Aerdenhout
Zij was 68 jaar lid van onze Congregatie.
 

                                                           

                                                             

Overweging voor zr. Conradine               

Op de dag dat zr. Conradine naar Alverna werd gebracht om toe te treden tot deze congregatie, was de worsteling met haar roeping nog in volle gang. Ze wist nog steeds niet of haar keuze wel de juiste was. En ze smeekte God om een teken! Degene die haar zou wegbrengen naar Aerdenhout stond er om bekend dat hij altijd te laat kwam. Maar: als hij déze keer op tijd kwam, zou dat voor zr. Conradine een teken zijn dat God haar wilde! En ja hoor, altijd te laat maar nu was hij op tijd! Toen de auto hier de poort indraaide, zag zr. Conradine drie zusters met blijde gezichten vanwege haar komst. Ze veerde van binnen op en ze wist: ‘hiér moet ik zijn. Twee tekens kreeg ze dus: een chauffeur die voor die éne keer op tijd was en drie blijde gezichten van medezusters. Op dat moment begreep zr. Conradine dat ze thuisgekomen was!

En er begon een lang leven als religieuze dat in het teken stond van dienstbaarheid en zorgzaamheid waarbij zij haar eigen familie nooit vergat. Aan dat laatste lag een dringend verzoek ten grondslag van haar moeder. Toen zr. Conradine thuis kenbaar maakte dat ze naar het klooster wilde zei haar moeder: ‘je mag gaan, maar dan moet je wel blijven zorgen voor Joke’. Joke, jij was de jongste van het gezin en ongeveer dertien jaar oud toen jouw zus het huis verliet en jullie ouders waren niet meer jong. Vandaar dit verzoek van jullie moeder aan zr. Conradine en zij heeft dit ter harte genomen. Het gevolg was een levenslange fijne en goede band tussen haar en jou en jouw gezin. En het feit dat jij later toetrad als geassocieerd lid kwam mede door haar. Toen zr. Conradine stervende was, heeft ze dan ook op jouw terugkeer uit Lourdes gewacht en jouw gebed tot Maria daar werd verhoord zodat jij bij haar kon zijn op het moment dat ze weggleed in de armen van God.

Zr. Conradine heeft gehoor gegeven aan de roep tot een dienstbaar en zorgzaam leven. Daarover gaat het in het evangelie van zojuist. Marcus vertelt ons hoe Jezus vanuit de synagoge naar het huis van Simon gaat. In de synagoge (kerk zouden wij zeggen) klinkt het woord van God en daar is Jezus dan ook te vinden: als de gehoorzame die zich laat gezeggen door Gods woord. Maar dat woord moet de wereld in, om, zoals de Bijbel zegt, te helen, te genezen, te bevrijden. Dus moet Jezus vanuit de synagoge de wereld in, in dit geval het huis van Simon. Daar ligt de schoonmoeder van Simon ziek. In de Bijbel wemelt het van zieken, lammen, blinden, doven, kreupelen. En het gaat altijd om méér dan alleen een lichamelijk tekort. Over de aard van de ziekte van Simon’s schoonmoeder deelt Marcus ons dan ook niet veel mee. Alleen dat ze koorts had. Het gaat dan ook niet allereerst om haar ziekte, maar om haar genezing. Voor het beschrijven van die genezing heeft Marcus slechts één zin nodig en die luidt: zij stond op om te dienen. Blijkbaar was ze daar niet toe in staat. Jezus bevrijdt haar tot nieuw leven, tot levensvatbaar leven en dienstbaarheid is daarvan een bepalend element. Volgens de evangelist Marcus staan leerlingen van Jezus op om te dienen. Want precies dat maakt de weg ten leven begaanbaar. We hebben hier dan ook te maken met een opstandingsverhaal, een verrijzenisverhaal. En verrijzenis begint al in het hier en nu. Dat begint met alle mensen die gehoor geven aan de roep tot een dienstbaar en zorgzaam leven. Zoals ook zr. Conradine deed.

Maar we kennen haar ook als iemand die zich kon ergeren als het niet ging zoals ze wilde. En dat was dan ook duidelijk te horen aan haar luide en vér dragende stem. Maar ze kon wel iets heel moois doen met haar irritatie en ergernis. Als ze merkte dat het haar allemaal niet zinde, dan ging ze naar de kapel. En dan legde ze haar ergernis aan de voeten van de Heer en ze erkende voor Hem haar menselijke beperktheid. In haar gebed kon ze haar verhaal kwijt aan God. En niet omdat haar gebed verhoord werd maar omdat bidden haar ruimte gaf!

We zullen haar missen. Al enige tijd moesten we in het Atrium haar aanhef ‘Hiep, hiep, hiep’ missen waarvoor ze geen microfoon nodig had en dat ze altijd deed met zichtbare blijdschap en stralende ogen! En dat we haar daar misten kwam omdat zr.Conradine naar de Tuinkamer was verhuisd. Daaraan was wel enige strijd vooraf gegaan maar uiteindelijk kon ze het accepteren. En ze uitte dat door te zeggen: Nu wordt er voor ons gezorgd en dat is goed. En over de medewerkers van de Tuinkamer zei ze: Zij geven zich aan ons en wij moeten onszelf nu ook geven. Zo mooi en zo wijs! Vanuit een groot geloof én vertrouwen kon ze het leven uiteindelijk accepteren zoals het was. En dat gold ook voor de huidige tijd die ze, in tegenstelling tot velen, niet zag als slecht. Zij aanvaardde de tijd waarin ze leefde, want zei ze, God heeft ook déze tijd gewild.

Vanuit vertrouwen heeft ze geleefd, in vertrouwen is ze heengegaan. En wij vertrouwen erop dat God haar met open armen zal ontvangen!

Go to top